O trato
Toda páxina que di onde hai ondas leva xente a onde hai ondas. Esta tamén, e queremos que así sexa.
O que non nos dá igual é quen. Atalaia está para traer a esta costa á xente que a trata ben: a que saúda, a que come no bar do pobo, a que deixa a praia como a atopou e a que entende que isto non é un decorado, é o sitio onde vive alguén. Esa visita deixa a costa mellor do que a atopou, e ese é o obxectivo declarado do proxecto.
Así que o que segue é o que pedimos.
Non é unha lista de boas maneiras. Cada punto está aquí porque xa pasou, e porque o que veu despois foi unha bronca no aparcadoiro ou unha praia estragada.
Pernoctar non é acampar
Durmir unha noite dentro do coche é unha cousa. Sacar o toldo, a mesa, as cadeiras, tender a roupa e quedar tres días é acampada libre, e é ilegal. Un vehículo pechado non molesta a ninguén. Un campamento si.
O aparcadoiro non é o teu campamento
O aparcadoiro da praia é para baixar á praia. A xente que vive aquí tamén quere aparcar para bañarse: se vés en furgo, non ocupes o mellor sitio toda a semana. E se o teu plan é bloquear o acceso á praia, encher o depósito nos grifos públicos e fregar os pratos nas fontes do pobo, mellor queda noutro sitio. A taxa de basura págase aquí todo o ano, e non é baixa.
As augas grises van ao punto limpo
Baleirar o depósito na cuneta, na area ou no rego é dos xestos que máis molesta. Non hai versión discreta diso: vese, cheira e sábese quen foi.
Se tes que cagar, na duna non
Perdoa a franqueza, pero vímolo tantas veces que aínda estamos pagando terapia para esquecelo. Pa, bolsa e lévase. É, literalmente, a queixa que máis repite a xente que vive nestes sitios, e a que máis rápido converte a simpatía en hostilidade.
O lixo volve contigo
Un colector cheo non é un colector, e en agosto están cheos todos. Deixar a bolsa ao lado é deixala no chan cun paso intermedio.
Na duna non se aparca nin se pisa
Esa planta rastreira que parece nada é o que suxeita a praia. Onde se pisa, a area vaise, e detrás vaise a praia. Recupérase en décadas, se se recupera.
Conta as cabezas antes de entrar
Se chegas e ves moitas cabezas na auga, busca outro sitio. Hai costa de sobra. E mide o teu nivel con honestidade: meterte onde che queda grande non é só un risco para ti, é o que xera caos e o que acaba con alguén tendo que ir sacarte.
Saúda
Parece unha parvada e non o é. A diferenza entre «un de fóra» e «un que veu» adoita ser dicir bos días ao chegar ao aparcadoiro.
Non por educación. Porque a costa é finita e xa se nota, e porque a xente que leva alí toda a vida merece atopar aparcadoiro, silencio e a súa praia coma sempre.
E porque un proxecto que trae xente a un sitio ten a obriga de dicir en que condicións. Se cres que algo disto sobra, que falta, ou que non se cumpre, dinolo.